Comentarios
O ser humano, parte esencial da obra de Pérez Bellas, aparece nunha composición na que se contrapón unha figura de pé, deforme e monstruosa, que mira con aire melancólico cara a un espelliño que sostén na man e unha agraciada moza, de expresión sorrinte, sentada ó seu lado sobre un fondo neutro que realza o expresionismo da escena. O achegamento de dous seres, fisicamente tan diferentes, provoca un clima cordial e afectivo de grande forza poética que se activa co contraste arbitrario de cores, alaranxados, morados e verdes.
