Paisaje con desnudos

Comentarios

Nunha paisaxe ideal sitúanse cinco bañistas, fermosas mulleres que amosan os seus corpos espidos nun escenario que podería representar un mundo mítico, un paraíso cheo de erotismo.

As bañistas dispóñense en diversas posturas, deitadas, sentadas, saíndo da auga, de costas... realizando diferentes estudios de anatomía. As poses están ensaiadas, facendo referencia, en todo momento, a representacións iconográficas clásicas, polo que é inevitable a homenaxe á pintura francesa, as bañistas de Renoir, as odaliscas de Ingres ou, incluso, a Manet en Almorzo Campestre, nese protagonismo compartido entre figura feminina e paisaxe.

Os corpos conseguen atrapar a luz e convértense en puntos luminosos e nacarados que transmiten unha impresión de calidez e carnosidade que resalta sobre o contorno. Sen embargo, lonxe de situarse nun segundo plano, a natureza acada un papel preeminente pola riqueza e a minuciosidade coa que está presentada. Os matices cromáticos son infinitos e derrámanse por toda a composición, que goza de tons imposibles. Os verdes da vexetación combínanse cos azulados da auga, que conviven cos rosados; os azuis mestúranse cos violetas da ladeira, que marca o último termo da obra e acentúa a sensación de distancia.

A pincelada é impresionista, nerviosa e pequena, captando todos os detalles da foresta, describindo a sensualidade deste recuncho de fantasía que recorda a representación dos xogos dun grupo de Ninfas ou o baño da deusa Diana acompañada polo seu cortexo.