GABINO

Vencellado á pintura catalana, foi serodiamente coñecido no seu país natal, se ben as aportacións que da súa obra fixo a Galería Cerralbo de Vigo e a mostra antolóxica que realizou na súa vila natal, en 1993, confirmaron o seu grande prestixio nos ámbitos barceloneses, en concreto na Galería Gaspar, a máis antiga de España e de Europa, onde expón habitualmente. Cando contaba once anos, ó remata-la guerra civil, trasládase á cidade condal. Empeza a expoñer moi novo, en 1943, no Salón da xuventude, certame ó que concorreu nas edicións seguintes. Recibiu unha bolsa do Goberno francés en 1945, premiárono na III Exposición Universal da Unión da Arte, en Bilbao e mais en 1980 na Societé Nationale de Beaux Arts, en París. A súa obra percorreu España e os Estados Unidos. Está representado nos museos de Lugo, Pontevedra, Marín e Sitges, así como en importantes coleccións institucionais e particulares de Europa e América. Adscrito a un postimpresionismo de factura moi solta, Gabino é un pintor consumado, grande debuxante que goza coa materia, grumosa, ás veces heteroxénea, nunha paleta quente e temperada na que sobresaen azuis intensos, verdes brillantes, carmíns, rosas e pratas. Paisaxista ledo e puro, dos que toman o motivo como desculpa para se entregar a unha pintura gozosa, como acontece nos seus bodegóns, realmente maxistrais. Tamén é un excelente retratista, de vena lírica e intimista na que se atopa a escola catalana, si, pero sen esquecer un sentimento galego insobornable.