Sin título (Paisaje arenoso)

Comentarios

Despois das obras que realiza Murado na década dos 90 de inspiración botánica, como as representacións de pétalos de flores, a longuísima serie de Marañas etc. en moitas ocasións aludindo a unha visión microscópica da natureza para darlle ese carácter abstracto ao sacalo do seu contexto, apreciamos, a partir do cambio de século, que non abandona o tema da natureza, pero si que hai un cambio á hora de representalo, encontrarémonos con paisaxes “macroscópicas” con profundidades case infinitas e un grande ángulo de visión, como este que estamos vendo.

A Antonio Murado pódeselle considerar un alquimista da pintura, sempre investigando con distintos materiais para buscar uns acabados nas súas obras que resultan sorprendentes e tremendamente orixinais, como nesta paisaxe, na que logra un efecto porcelánico na súa superficie, totalmente puída, como é habitual neste artista que sempre renunciou ao matérico e evitou concentracións con aplicacións moi soltas de pintura, verniz e disolvente.

Realizou esta obra a partir de múltiples veladuras, que achegan a profundidade en cada unha das distintas capas e remarcan a horizontalidade e planitude da paisaxe. Unha pintura que se debate entre o abstracto e o figurativo, creada a partir de tonalidades extraídas da natureza, pero dándolle unha visión propia do seu autor.