Comentarios
O pintor recolle un fragmento da paisaxe reinventándoa dende a súa máis íntima sensibilidade. E, máis alá do amoreamento das casas, ordenadas xeometricamente, con reminiscencias neocubistas, nun esqueleto debuxístico preciso e firme; cun xogo de marróns, verdosos e marelos, de empastes que atenúan brillos e lle prestan intimidade á composición, hai algo que está presente, é o silencio que emana do cadro, un silencio de soidades, vencellado á orografía dunha paisaxe de outeiros e fondais cunha atmosfera envolvente, contida, entre a pintura e a poesía.
