RAMÓN VINYES

A comezos dos anos sesenta fórmase en Enxeñería na Escola Industrial de Terrassa, en Arquitectura na Escola de Aparelladores da UPC de Barcelona, e en Deseño Industrial, da man de Santiago Pey Estrany, na Escola Massana de Artes Suntuarias da cidade condal. Cara a mediados dos sesenta, cando aínda non contaba con dezaoito anos, xa compaxina a pintura coa escultura. Expón a súa obra a finais dos sesenta na Galería René Metrás de Barcelona ─referente da vangarda─, co grupo de Nuevas Tendencias Estéticas, e realiza a súa primeira mostra individual na Galería As de Barcelona en 1970. Ese mesmo ano funda Ismo Unidad Plástica, un estudo de deseño no que leva este campo á categoría de obra plástica a través da experimentación con diversos materiais industriais. Tras esta experiencia, funda en 1975 a colectivo Foto Agencia Gráfica, dedicado á fotografía de prensa e publicitaria. Entre 1983 e o ano 2000, exerce como CEO de Master Design, empresa dedicada á realización de proxectos de imaxe corporativa, desenvolvemento de produto, identificación urbana ou contornas de traballo e arquitectura. Compaxina a súa faceta artística con outros traballos ata que decide, partir do ano 2003, centrarse de maneira exclusiva no universo escultórico, coa colaboración do historiador e crítico Kosme de Barañano. Desenvolve a súa carreira artística principalmente en Cataluña e Italia, onde a súa obra atópase representada en diversos espazos arquitectónicos, así como en coleccións oficiais e privadas.

             

Personaxe multifacético, de espírito vangardista, tanto na súa obra pictórica como escultórica traballa con materiais diversos e móvese entre o abstracto e o figurativo cun gran protagonismo da xeometría. Na pintura exprésase a través dunha linguaxe vinculada ao cinetismo, e nas tres dimensións destaca o seu afán investigador da perspectiva, así como da relación entre o cheo e o baleiro, a través dunha poética vinculada principalmente ao expresionismo, con materias e técnicas industriais, que parece evocar a Pablo Gargallo e a Julio González ─introducen o ferro forxado na escultura moderna─. 

Na Colección Afundación figuran cinco obras pictóricas e cinco obras escultóricas do creador catalán. Nas pinturas mostra esa vontade de crear sensación de movemento propia da arte cinético, en base a elementos xeométricos, así como un vínculo coa pintura constructivista. En Mujer envanecida xoga coa liña, que repite de maneira paralela en diversos grupos, cos diferentes planos e coa cor, vivo e contrastado, para suxerir unha figura feminina. Na serie Grafismo desenvolve unha serie de variacións sobre unha idea común; neste caso, emprega un cromatismo moi sutil e neutro con protagonismo do negro nuns trazos continuos que seguen diferentes e complexas direccións de tal forma que configuran composicións abstractas nas que non é posible achar límites a nivel espacial, nin tampouco orientación; o resultado parece lembrar a unha  vidreira. Nas obras escultóricas aborda a figura humana desde unha visión esquemática e xeométrica, cun acento lírico, e logra uns resultados sorprendentes a través da ensamblaxe de finas chapas de ferro forxado. Na Cabeza de hombre e Cabeza de mujer representa unhas cabezas de esveltas proporcións; e tanto nos conxuntos para parede Trío de cuerda e Trío de vientos como en Niña con flor leyendo dá mostras do seu virtuosismo á hora de reducir a chapa en finas tiras e lograr formas insólitas, especialmente no cabelo da rapariga.