ANA VALCÁRCEL

Formouse na Escola de Artes y Oficios e na Facultade de Belas Artes de San Fernando, en Madrid, onde se licenciou en 1982 e fixo posteriormente os cursos de doutoramento.

En 1982 é escollida no concurso da Universidade Complutense e finalista no da Universidade de Alcalá de Henares.

Traballa no Instituto de Restauración da capital de España.

Percorre España coas súas exposicións individuais e leva a súa obra a Alemaña.

Viaxou por Europa e América e fixo moitos retratos, que constituiron unha exposición monográfica na súa cidade natal, ó rematar o ano 2000.

A pintura de Ana Valcárcel é cálida, expresiva, con formas post impresionistas e, aínda máis, fauvistas. Sobre un debuxo seguro constrúe as súas naturezas mortas, rechamantes de cor, abundantes de materia, que amosan o seu excelente dominio do oficio e un claro gusto pola tarefa de dicir con pigmentos ó óleo o que lle suxire a natureza, sexa a paisaxe ou os obxectos nun interior. A pincelada é recta, longa, libre, e así capta ambientes moi gratos. Cezánne está presente nesta pintura arriscada, progresivamente afastada de referencias concretas, ata acadar un emotivo elementelismo de fermosa abstracción.