SERGIO PORTELA

Nace en Madrid e cando conta con tan só poucos meses de vida trasládase coa súa familia á cidade de Pontevedra, á zona de Campolongo, onde transcorre a súa acomodada infancia e adolescencia nunha casa con xardín en plena urbe. Nieto do extraordinario debuxante Agustín Portela, e fillo dos arquitectos César Portela e Pascuala Campos de Michelena, crece rodeado de arte e ciencia; afirma que o seu pai sempre foi un namorado da arte e mecenas de numerosos artistas. Mostra un interese inicial pola pintura que lle leva ingresar en Belas Artes unha vez terminado o Bacharelato, pero pronto abandona a carreira ao non compartir a filosofía educativa da mesma, e decide percorrer o mundo para coñecer de primeira man a arte e as diferentes técnicas artísticas; este periplo lévalle a visitar Mesopotamia, Grecia, Italia, Asia, África, América etc. Tras regresar da súa longa viaxe, aprende durante dous anos a técnica clásica da pintura xunto aos restauradores do Museo do Prado. Na súa carreira artística, de carácter poliédrico, a actividade expositiva terá moi pouca intensidade, e estará centrada no territorio galego; expón en destacados espazos como a Casa dá Parra de Santiago de Compostela, o Museo de Pontevedra ou o Centro Cultural Marcos Valcárcel de Ourense, entre outros. A escultura pública ocupa un lugar destacado dentro da súa produción, e pódese atopar en numerosas cidades de Galicia e España, e mesmo en Xapón.  

Creador multidisciplinar que rehúsa as etiquetas, nútrese das súas propias experiencias vitais e das súas viaxes ao redor do mundo para desenvolver un traballo no que combina razón e emoción; asegura: «A arte ten unha repercusión emocional e psicolóxica que é moi importante». Cultivou inicialmente cun gran virtuosismo unha pintura de corte tenebrista, para logo explorar a escultura, a fotografía, a videocreación, e tamén a arquitectura; disciplina na que mostra un gran compromiso social, herdado dos seus pais, e na que traballou desde o ano 2006 en numerosas colaboracións co seu pai e outros soados arquitectos, así como desde a súa empresa Phiartquitectura, creada en 2007 e dedicada á realización de proxectos que abarcan a pintura, escultura, fotografía e a arquitectura. É o universo escultórico, en concreto de carácter público, o que lle reportou maior recoñecemento, coa figura humana como gran protagonista, principalmente espida ─afai traballar con figurantes humanos─, pois lle gusta mostrar as cousas «tal e como son, sen caretas», e para iso sérvese de diversos materiais como o bronce e a madeira, e tamén granito, escaiola, resinas ou formigón; destaca o emprego da antiga técnica da fundición á cera perdida, que nos retrotrae á Grecia clásica. Afirma: «Os escultores somos alquimistas, que transformamos a materia para chegar ás emocións e ao entendemento espiritual».

Na Colección Afundación figuran sete esculturas do autor pontevedrés de adopción realizadas en bronce e en madeira. Nelas aparecen os corpos espidos de mulleres, homes e un arcanxo, que dan mostra da súa gran habilidade para a práctica escultórica. Son figuras a tamaño natural en diferentes posturas que rezuman sensualidade, así como tranquilidade e acougo, salvo o Arcángel, que representa nunha dinámica postura de carácter escenográfico colgada do teito e voando sobre un alto espazo. En todas as pezas apréciase a integración na contorna arquitectónica que lles rodea, un diálogo que resulta fundamental na súa obra e que evidencia o peso do espazo e a arquitectura no seu discurso artístico.