PALAZUELO

Comeza os seus estudos preparatorios de arquitectura na súa cidade natal en 1932, e ao mesmo tempo xa imparte clases de debuxo nunha academia. Finalmente é Oxford (Inglaterra) onde continúa a súa formación arquitectónica, na School of Arts and Crafts entre 1933 e 1936. Comeza a Guerra Civil, e abandona os seus estudos para realizar o servizo militar en España. Tras a contenda, focaliza os seus esforzos de maneira exclusiva na súa vocación, a práctica pictórica. Participa na Exposición Nacional de Bellas Artes nos Palacios de Exposicións do Retiro e vincúlase ao grupo pictórico Nueva Escuela Madrileña, xunto aos que expón na Galería Buchholz. En 1948 obtén unha bolsa para continuar a súa formación en París, onde permanecerá vinte anos. Alí estuda litografía durante un ano xunto a René Jaudon. Establece amizade con Eduardo Chillida ─terán talleres contiguos en 1950─ e expoñen no Salón de Mayo (participará en futuras edicións). Tamén expón de maneira colectiva na Galerie Denise René. Comeza a traballar coa prestixiosa Galerie Maeght de París, onde realiza a súa primeira mostra individual en 1955 e onde expoñerá de maneira frecuente ata os anos oitenta. Nos cincuenta e sesenta dá a coñecer a súa obra en España, Francia, Suíza e Estados Unidos. En 1969 regresa a España de maneira definitiva e instálase en Galapagar. En 1973 realiza a súa primeira mostra individual na Galería Iolas-Velasco, e sucédense as súas exposicións en España e o estranxeiro; estará moi vinculado ás madrileñas galerías Theo e Soledad Lorenzo. Ao longo da súa intensa traxectoria, obtivo numerosos e destacados galardóns, entre os que cabe sinalar o premio Kandiski, a Medalla de Oro de las Bellas Artes, Premio Velázquez de Artes Plásticas ou o Premio Cáceres de Escultura. A súa obra figura en destacados espazos arquitectónicos e urbanos, así como nas máis prestixiosas coleccións nacionais e internacionais. En 2007 nace a Fundación Pablo Palazuelo en Madrid.     

Artista multifacético fundamental da abstracción española da segunda metade do século XX, cultivou principalmente a pintura, a escultura ─en ocasións vinculada á arquitectura─ e o gravado. Iníciase na pintura figurativa de raíz cubista e cezannesca, ata que en 1948 o seu foco cambia á abstracción; con influencia do cubismo, Paul Klee, Ellsworth Kelly, e do constructivismo en menor grao. Desde un complexo fundamento teórico desenvolve unha abstracción analítica baseada na xeometría que reflicte os seus múltiples intereses, como a filosofía presocrática, a filosofía, pensamento e arte orientais, a cábala, a matemática, a alquimia, a física, a linguaxe de signos, poesía ou a música; e de maneira progresiva a súa obra adquire un maior grao de síntese e sinxeleza. Número, liña, plano, espazo, enerxía e cor son os elementos esenciais da súa obra. A escultura supón unha prolongación da súa pintura; realiza a súa primeira peza en 1954 e céntrase con intensidade nesta disciplina a partir de 1977. Entende a arte como un «camiño para dar saída aos problemas humanos» e atopa na natureza ─rezumante de xeometría─ inspiración infinita.                      

A obra gráfica ten un peso importante no corpus artístico do autor madrileño, e en en 1969 gana o  premio de Gravado da Bienal Internacional de Gravado de Lubljana. O aguafuerte Sen título (1970) da Colección Afundación pertencente á serie Oin, remite á filosofía e arte orientais tan apreciados por Palazuelo, xoga coa liña ─descobre o seu valor no seu admirado Klee─, así como cunha refinada e sutil gama cromática nunha sorte de quebracabezas para descubrir novidades formais a través da xeometría.