MOZOS

Personalidade distinta, discutida, tardiamente admirada, da pintura española, pese a continuar a mellor tradición da nosa plástica, con reminiscencias goyescas, e a conseguir os máis altos galardóns nas exposicións nacionais de Belas Artes.

Viviu anos de bohemia en Madrid, onde alternou éxitos ocasionais e exposicións sen protección coa elaboración, claro que anónima, de grandes carteis para os cines da Gran Vía, tarefa que compartía con outro gran pintor esquecido, Demetrio Salgado.

O mestre Eugenio d'Ors seleccionouno para o seu elitista Salón dos Once e asegurou que prefería unha bailarina deste recio castelán a outra de Degas. A tarefa de Mozos comezara moito antes e de 1933 data a súa primeira exposición no Círculo de Belas Artes da capital española. Posteriormente, fíxoas en Barcelona, Alacante, a súa provincia natal, etc. En Vigo estivo, persoalmente, con motivo da colectiva con que se reinaugurou a Sala Van Gogh, de traxectoria inesquecible, baixo a xestión de Faustino Guiance, que achegou tamén obra de Agustín Úbeda e outros grandes pintores.

Mozos logrou nas Nacionais de Belas Artes a terceira medalla en 1943, a segunda en 1948 e a primeira en 1957. Era, sobre todo, un gran debuxante, modalidade que o levou tamén a lograr a segunda medalla en 1952 e a primeira en 1954. Realizou estudos no estranxeiro, con bolsas da Fundación Conde de Cartaxena en 1953 e da Fundación March nos anos 58-59.

A pintura de Mozos arranca dunha tradición barroca, aínda que ten moito de goyesca. As súas composicións son complexas, de gran debuxante, pese ao cal, ámbitos e figuras simplifícanse, envolvendo os volumes, cunha paleta deliberadamente temperada, case neutra, en terras e ocres, onde un azul ou rosa ocasionais vibran exquisitamente. Igual comportamento teñen en paisaxes e bodegóns, xénero este último no que é un verdadeiro mestre, de personalidade inconfundible.

Está representado no Museo de Arte Contemporánea de Madrid, en numerosos museos de provincias e en colecciones institucionais.