MANUEL MILLARES

Manuel Millares está considerado como un dos principais renovadores da linguaxe plástica do panorama creativo contemporáneo español de mediados do século XX. Nacido en Gran Canaria, comezou a interesarse pola pintura de forma autodidacta. Deste xeito, investigou as producións de Óscar Domínguez e Eduardo Westerdahl.

Autor relevante a nivel internacional, ao longo da súa traxectoria expuxo en destacados museos como o MoMA ou o Guggenheim de Nova York, no Museo de Arte Moderna de Bos Aires, no Museo de Arte Moderna de Río de Xaneiro, así como na Bienal de Venecia, que supuxo a súa consagración internacional en 1958, ou na Bienal Hispanoamericana de Arte da Habana. Así mesmo, son múltiples as mostras póstumas que se lle dedicaron. Destacou a súa colaboración con destacadas galerías españolas como Buchholz ou Juana Mordó.

A traxectoria de Millares pódese dividir en dúas etapas. A primeira abrangue desde os seus inicios ata 1955, momento no que se establece en Madrid. A segunda acadará desde esa data ata o seu falecemento. O primeiro período caracterízase pola súa investigación sobre o pasado guanche da súa terra natal e pola arqueoloxía vinculada a culturas desaparecidas. Os signos rupestres achados na súa illa serviranlle de inspiración para realizar as súas Pictografías, onde estilisticamente desenvolve motivos abstractos e formas esquematizadas que lembran a arte prehistórica. Progresivamente, interesarase máis polo estudo da superficie de traballo e apostará polo emprego de materiais extrapictóricos como fragmentos de cerámica, madeiras, terras ou estopas.

Madrid será o seu lugar de residencia a partir de 1955 e só dous anos máis tarde cofundará o grupo O Paso, xunto a colegas como Canogar, Rivera, Saura, Francés, Feito e Serrano. Este colectivo impulsou a renovación da creación plástica en plena posguerra española ao apostar pola internacionalidade e polo informalismo como medio de expresión. Así mesmo, os seus membros consideraban que a arte debía de ter un contido de denuncia social, sen descoidar o valor estético das composicións.

Progresivamente, Millares outorgaralle cada vez máis importancia á interacción coa superficie pictórica, esgazando, anoando, cosendo e perforando as estopas, ás que introduce todo tipo de elementos como latas, zapatos ou teas, inspirándose na art brut e na arte povera. As súas creacións denuncian simbolicamente a crueldade dos seres humanos ao longo da historia, con alusións á morte, á opresión ou á miseria e tende a reducir a gama cromática ao emprego do branco, do negro e do vermello como cores preferentes.

A serigrafía Composición pertence á serie titulada Torquemada, editada pola Galería Juana Mordó en 1970, período de plena madureza na traxectoria de Millares. Nela obsérvase o estilo abstracto que traballaba este autor, onde o negro e o branco son os protagonistas, sempre aplicados en bruscos trazos, que neste gravado se complementan con lixeiras aplicacións de cor avermellada. Nesta época, só dous anos antes do seu falecemento, a súa obra tórnase máis simbólica e hermética. Así nalgunhas creacións inclúe estrañas caligrafías e puntuais regresos á figuración, estilo que practicara nos inicios da súa carrera.