MANUEL VIDAL

Manuel Vidal naceu en pleno Camino de Santiago, na parroquia xacobea de Boente, fillo dun ferroviario, pasou parte da súa infancia e mocidade en Vic (Barcelona), cidade na que comezou tempranamente a súa formación artística. Aos oito anos iniciou os seus estudos de debuxo e pintura no taller de Puntí, profesor de Belas Artes na Universidade de Barcelona, experiencia decisiva na configuración dunha sensibilidade plástica fundamentada na observación rigorosa da realidade e na aprendizaxe técnica do oficio pictórico. Posteriormente regresa a Ourense, cidade na que consolidou definitivamente a súa vocación artística, alternando os estudos de bacharelato con materiais de debuxo técnico. 

Desde 1972 dedícase profesionalmente á restauración artística, actividade que contribuíu decisivamente a reforzar o seu coñecemento das técnicas tradicionais e dos procesos materiais da pintura. En 1996 comezou así mesmo o seu labor docente como profesor de debuxo e óleo na Escola de Artes e Oficios da Deputación de Ourense. A súa primeira exposición individual tivo lugar en 1975 no Liceo Recreo Ourensán, iniciando desde entón unha intensa actividade expositiva que supera as setenta mostras individuais e colectivas. Entre elas destacan as realizadas na Galería Altamira de Pontevedra (1975), así como a exposición “Nacer e vivir non Camiño de Santiago”, organizada en 2010 polo Centro Cultural da Deputación de Ourense.

A pintura de Manuel Vidal caracterízase por unha figuración realista desenvolvida principalmente ao aire libre e baseada na observación directa da natureza. Con todo, baixo esa aparencia descritiva subxace unha profunda dimensión espiritual e simbólica. A paisaxe, os camiños, as arquitecturas e as atmosferas lumínicas funcionan na súa obra como metáforas dun itinerario interior e transcendente da fugacidade contemporánea. As súas composicións non pretenden unicamente reproducir o mundo visible, senón revelar aquilo que permanece oculto tras a aparencia material das cousas. A luz —elemento central da súa pintura— adquire así un sentido case místico, descendendo sobre a paisaxe galega como manifestación dunha harmonía universal e humanista. Neste sentido, a influencia do Camino de Santiago resulta fundamental: máis que un motivo iconográfico, constitúe un eixo existencial que articula gran parte da súa obra, pois para Manuel Vidal, a pintura é un espazo de verdade, emoción e transcendencia. Por iso é polo que nos seus cadros conflúen o sentimento relixioso, o simbolismo e unha constante reflexión sobre a condición humana.