COCHORRO

Luis Fernández González, recoñecido polo nome artístico de Cochorro, formouse na Escola de Artes e Oficios da Coruña, onde adquiriu unha sólida base clasicista que posteriormente orientaría cara a unha linguaxe escultórica persoal, situado entre a neofiguración e a abstracción. En 1973 participa na II Experiencia da Escola Libre do Seminario de Estudos Cerámicos de Sargadelos, un contexto decisivo para a renovación da arte galego contemporáneo e para a consolidación dunha xeración de escultores interesados na experimentación coa materia e co espazo. 

Desde mediados da década de 1970 desenvolve unha intensa actividade expositiva en galerías e institucións de Galicia, España, Portugal e Francia. Entre as súas primeiras exposicións individuais destacan as celebradas no Ateneo de Ourense en 1975, no Concello da Coruña e no Casino do Carballiño en 1976, así como no Museo Municipal de Badalona (1977). Posteriormente expuxo en Vigo, Segovia, Málaga, Cuenca, Pontevedra, Santiago de Compostela, Allariz, Lugo, Viana do Castelo ou Lorient, cidade francesa onde representou a escultura galega no Festival Intercéltico de 1980. Participou tamén en numerosas exposicións colectivas como a 5ª Bienal Internacional de Pontevedra de 1982. 

A obra de Cochorro desenvólvese fundamentalmente a través da pedra e o mármore, materiais cos que establece unha relación directa, física e sensorial. Nas primeiras obras traballou coa madeira, con todo, pronto a arxila, o granito e o mármore convertéronse en soportes esenciais dunha investigación escultórica centrada na tensión entre a masa, o ritmo e o espazo. A súa produción oscila entre a semifiguración e a investigación xeométrica, que combina formas orgánicas, espirais, ocos e volumes curvos cunha reflexión sobre o equilibrio entre o movemento e o repouso. Pezas que crean un diálogo entre o físico e o simbólico, entre a solidez e a lixeireza dos seus movementos. Figuras humanas de anatomías rotundas e forzas primoxénitas, pezas abstractas de variedade xeométrica que mesturan superficies puídas con texturas ásperas…a escultura de Cochorro situase nun diálogo continuo entre a escultura historicista e unha visión retórica, íntima, sensorial e sensual. O escultor galego concibe a materia non como un elemento estático, senón como unha territorio de transformación e descubrimento.