CARLOS GONZÁLEZ

Carlos González Villar, tamén coñecido en ocasións polo nome artístico de Ovidio, está formado pola Facultade Nacional da Prata, onde estudou pintura, para posteriormente completar a súa aprendizaxe no taller do “Vello Molino” na mesma cidade. A partir de 1970 alterna a súa residencia entre Arxentina e España, establecéndose finalmente en Ourense, cidade onde instala o seu taller de gravado e serigrafía, onde desenvolve unha intensa produción artística que compaxina coa actividade docente e de deseñador gráfico. En 1981 obtivo a nacionalidade española.

Entre 1973 e 1975 participa en proxectos de ambientación para a Sala de Xeoloxías no Museo de Ciencias Naturais da cidade da Prata. Posteriormente colabora no ámbito editorial e imparte numerosos cursos especializados en gravado e serigrafías en institucións como a Escola Taller Aura de Ourense, Caixanova ou a Fundación CIEC de Betanzos. Tamén desenvolve unha actividade de docencia intencionalidade a través da especialidade de gravado calcográfico por Ecuador. Desde comezos da década dos oitenta participa en numerosas exposicións e encontros internacionais de gravado e arte gráfico. Entre os que destaca a súa presenza en Arteder 82 de Bilbao, Estampa en Madrid, a Trienal Internacional de Gravado de Noruega, o Salón Internacional de L’Estampe en Francio ou como invitado á I Bienal Internacional de Gravado Premio Julio Prieto en 1991. En tanto a exposicións individuais, destacan as mostras da década de 1990 como Gravados en 1994 ou Fiestras en 1997. 

A obra de Carlos González Villar caracterízase por unha constante exploración das posibilidades expresivas do signo, da textura ou da cor. Nas súas composicións conviven elementos abstractos de aparencia primitiva ou totémica cunha intensa dimensión emocional e simbólica do xesto do silencio e superficies tensionadas pola presenza do baleiro.  Durante os anos oitenta desenvolve unha produción vinculada á abstracción sígnica e ao expresionismo xestual, no que o símbolo emerxe como forma esencial de comunicación. Alfabetos imaxinarios, ritos arcaicos, arquitecturas… emerxen entre fondos cromáticos de trazos densos e matizados, onde se mesturan a materia e a espiritualidade. 

A partir da década de 1990, prodúcese unha evolución significativa na súa obra. Os elementos abstractos e os signos desaparecen para deixar protagonismo ás formas vexetais, unha dimensión onde o ser humano convive coa forza da natureza, que se afasta do expresionismo inicial para aproximarse á pintura oriental con trazados máis esquemáticos, un cromatismo máis sútil e onde o baleiro se converte noutro protagonista máis. Unha produción que dialoga coas reflexións sobre a memoria e o tempo efémero da vida, con obras cargadas dun misterio poético.