BALTAZAR TORRES

Licenciado en Belas Artes na especialidade de Pintura pola Universidade do Porto, inicia a súa actividade expositiva en diversas mostras colectivas no ano 1983 en Portugal, no Porto e Chaves, e realiza as súas primeiras mostras individuais na Galería Módulo na sede do Porto e a de Lisboa en 1990. Considerado un dos artistas portugueses contemporáneos con maior proxección internacional, realizou numerosas exposicións individuais en Portugal, España, Italia, Austria e Alemaña, e participou en destacadas feiras de arte contemporánea, bienais e exposicións colectivas de Europa, Asia e América. Recibiu unha bolsa e un premio da renombrada Fundación Calouste Gulbenkian de Lisboa. Paralela á súa faceta creativa desenvolve un labor docente; foi profesor na Facultade de Belas Artes da Universidade do Porto, cidade onde traballa e reside, e na actualidade imparte clases en Son e Imaxe na Escola dás Artes da Universidade Católica Portuguesa. Está representado por destacadas galerías, en España, pola madrileña Puxagallery, e a nivel internacional, pola austríaca Mario Mauroner Contemporary Art. A súa obra figura en importantes coleccións públicas españolas como a do CGAC (Santiago de Compostela), Fundación RAC (Pontevedra), CAC (Málaga), Fundación Coca-Cola, Fundació Pilar i Joan Miró (Palma de Mallorca), IVAM (Valencia) ou a do Museo de Belas Artes de Santander, e estranxeiras, en coleccións de Portugal, Austria, Francia ou Turquía, así como en diversas coleccións particulares.   

              

Artista comprometido, irónico e crítico coa sociedade do benestar, combina a pintura e a escultura coa instalación para reflexionar sobre o ser humano e a súa relación coa contorna que habita, que el mesmo transforma e termina por resultar opresor, hostil e indigno. A través dunha proposta estética singular, xenuína e sorprendente, chea de símbolos e metáforas na que prima a sinxeleza, a asepsia e a precisión, así como a diversidade de materiais e técnicas empregadas ─interésalle especialmente a materia─, pon de manifesto problemáticas tales como a contaminación e degradación ambiental debido á actividade humana, o consumo desmesurado ou o illamento e soidade do individuo contemporáneo, que representa xeralmente en figuras en miniatura ─os seus xogos de escala son recorrentes─ cun carácter autobiográfico, nun ambiente deshumanizado cunha natureza ameazada ou ausente que se antolla necesaria. O seu traballo, de gran profundidade e que en ocasións lembra ao universo do modelismo, apela en definitiva a unha conciencia que aínda considera existente no espectador. 

Na obra El vigilante (2007) que figura na Colección Afundación, combina a pintura coas tres dimensións. Deste xeito, unha pintura realista dun bucólico e fermosa paisaxe, con vexetación, auga e unha edificación ao fondo de tamaño notable e longo muro protector ─símbolo moi presente no seu imaxinario─, actúa como escenario dunha creación tridimensional na que o artista sitúa fóra desa pintura, sobre o alféizar inferior do marco, unha das súas características figuras masculinas en resina cunha escopeta a unha escala proporcionada en relación coa escena representada, pero que na realidade resulta unha miniatura. Na representación pictórica, destacan certas zonas sen pigmento, en branco ─que espertan inquietude e misterio─, coma se esa paisaxe repleta de natureza estivese condenado a desaparecer, de modo que se advirte unha certa tensión latente, propia da súa produción, tamén na arma do protagonista, que con todo móstrase sen perder a compostura.