Comentarios
O ano 1958 foi moi importante na traxectoria artística de Seoane xa que participou na Exposición Universal de Bruxelas gañando a Medalla de Prata.
De novo, a imaxe da muller, referente fundamental na súa obra, sérvelle para expoñer todos os seus coñecementos e experiencias nunha busca, iniciada a comezos dos anos cincuenta, dunha obra persoal e renovadora.
Unha figura feminina, de corpo enteiro, sitúase nun espacio delimitado por unha simple liña. A imaxe teatral, ataviada con vestido, sombreiro e zapatos de tacón, está reducida ós compoñentes máis elementais para ser entendida, convertida nun esquema e reducida a uns sinxelos trazos externos que delimitan o seu contorno.
As augadas funcionan como masas de cor dispostas fragmentariamente, animando a composición pero, a diferencia das superficies planas de cor herdadas de Matisse, na obra créanse ritmos e movemento, sucédense os xogos de luces e sombras, mediante a diferente intensidade das tintas, das que extrae transparencias, grises, negros, nunhas impensables calidades cromáticas.
Liñas e manchas non se corresponden, xeran unha imaxe plana e de clara influencia picassiana na que o desaxuste entre tinta e debuxo consegue unir, dun xeito absolutamente novidoso, abstracción e figuración.
